İçimden Geldiği Gibi
Okp’s Ways’e Hoş Geldiniz: Yürümeye Değer Bir Yolculuk
Bloguma hoş geldiniz! Ben Okp’s Ways’in blog versiyonuyum. Bu blogda bazen içimi dökeceğim, bazen hayatın gerçeklerini yazacağım. Düzensiz ve biraz da karışık olabilir ama hayatın kendisi de öyle değil mi?
Gece oldu yine, uyku tutmadı. Açık konuşayım, ben pek "uyan ben" bir insan değilim. Uykuyla pek aram yoktur. Neyse, yazmaya devam edeyim…
Hepimizin yürüdüğü bir yol var. Aştığımız engeller, verdiğimiz mücadeleler, çektiğimiz zorluklar… Ama ne olursa olsun, yol ne kadar uzarsa uzasın, mücadele etmekten vazgeçmeyiz. Yoruluruz, bazen her şeyi bırakmak isteriz ama bırakmayız. Ben şahsen bırakmam. Zorluklarla yüzleşmeyi, her şey üstüme gelirken bile dimdik ayakta durmayı öğrendim. Mücadele etmek önemlidir çünkü hayat bazen sana darbe indirir, bazen de sen darbeyi vurursun. Bu, hayatın gerçeği.
Bunu okurken sanmayın ki ben hiç yorulmuyorum. Elbette yoruluyorum. Ama dinleniyorum ve yeniden ayağa kalkıyorum. Yine de bazen sevdiğim olsun, onun kanatları altında dinlenmek istiyorum. Ya da tam tersi, ben onun yanında durayım, onun yükünü hafifleteyim istiyorum. Ama hayat her zaman istediğimiz gibi olmuyor. Şikayetçi miyim? Hayır. Zaten şikayet etsem bile kim duyacak? Bence hiç kimse…
Zor olan ne mi? İnsanların duygularını içlerine gömmeyi öğrenmesi. Duygularını dışa vurmak istemeyen, içinde saklayan o kadar çok insan var ki… Ama bazen, bastırdığımız duygular bir noktada patlar. Hepimiz insanız, hepimizin bir kalbi ve hisleri var. Çok gülen insan, aslında yaralarını sessizce sarar ve hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam eder. Ama eğer bir gün o kişi sessizliğe bürünürse bilin ki kafasında fırtınalar kopuyordur.
Ne sorarsanız sorun, ne isterseniz isteyin, savaşmaya hazırdır. Çünkü problemlerinden ve duygularından kaçmaz, sadece sessizce halletmeyi seçer. Bu onun tercihi mi? Belki değil. Ama ona iyi geldiğini biliyorum…
Fark ettim ki bu yazıda "çok iyi bilirim" lafını çok kullandım. Peki, her şeyi en iyi bilen ben miyim? Elbette hayır. Öyle ukala bir insan değilim. Gösteriş yapmaktan, sahte duygularla mutlu görünmekten hoşlanmam. Bana saf diyebilirsiniz ama ben, küçük gerçeklerin içinde yaşamayı tercih ediyorum. Büyük yalanların içinde boğulmak yerine…
Hayat böyle işte. Ne zaman ne olacağını bilemezsin. Bazen hazırlıksız yakalanırsın ama yaşadıkların sana ders olur. Kötü günlerin nasıl atlatılacağını, iyi günlerin nasıl tadını çıkaracağını öğrenirsin. Ben bugüne kadar yaşadığım kötü günlerden büyük dersler çıkardım. Kendimi hep hazırladım ve bu sayede inanılmaz güçlü hissediyorum.
Şu anda bile, okyanusumda fırtınalar kopuyor, gemim dalgalara karşı savaşıyor. Ama beni korkutuyor mu? Hayır. Çünkü geçecek. Çünkü ben mücadele ediyorum. Geri adım atmıyorum. Benim için ya tamamdır ya devam. Ama herkes aynı değil. Kimi, gemisini limana ulaştırmadan batırmayı tercih eder. Ama bunu yapmamalısınız.
Hayat, inişleri ve çıkışlarıyla bir yolculuk. Bazen durup soluklanmak gerekir, bazen de rüzgâra karşı yürümek… Ama unutmayın, en karanlık gecenin bile bir sabahı var.
Burada kendimden, hislerimden, hayatın içinden konuşacağım. Belki bazı satırlarda kendinizi bulacaksınız, belki de yeni bir bakış açısı edineceksiniz. Ama ne olursa olsun, buradayım ve yazmaya devam edeceğim.
Yorumlar