serbest notlar

BÖLÜM 1: Sensiz Bir Güne Günaydın Sabah olmuştu. Adam gözlerini açtı, tavana bakarak derin bir nefes aldı. Kendi kendine mırıldandı: “Sensiz bir güne daha merhaba…” Yatağından kalktı. Perdeleri açmak gibi bir alışkanlığı yoktu, bu yüzden doğrudan mutfağa yöneldi. Kahvesini hazırladı ve oturdu. Gözleri dalmıştı. Saatlerdir uykusuzdu. Düşüncelere o kadar dalmıştı ki, kahvesinin soğuduğunu bile fark etmedi. Sonunda kendine gelip hazırlanmak için kalktı. Ardından arabasına bindi ve işe doğru yola koyuldu. İş yerinde en samimi dostuyla çalışıyordu. Onu görünce hafifçe gülümsedi, tokalaştılar ve işe koyuldular. Gün boyu zaman zaman dalıp gidiyordu. Yorgunluğu her halinden belliydi. Göz kapakları ağırlaşıyor, zihni sürekli aynı düşüncelerin içinde dönüp duruyordu. Arada bir dostu onu dürtüp uyandırıyordu. En sonunda dayanamadı, hafifçe eğilip alçak bir sesle konuştu: “Kendine bunu yapmayı bırak.” Adam hiçbir şey demedi. Sadece sustu ve işine devam etti. İş çıkışı eve dönmek için arabas...

Okp’s Ways’e Hoş Geldiniz: Yürümeye Değer Bir Yolculuk Bloguma hoş geldiniz! Ben Okp’s Ways’in blog versiyonuyum. Bu blogda bazen içimi dökeceğim, bazen hayatın gerçeklerini yazacağım. Düzensiz ve biraz da karışık olabilir ama hayatın kendisi de öyle değil mi? Gece oldu yine, uyku tutmadı. Açık konuşayım, ben pek "uyan ben" bir insan değilim. Uykuyla pek aram yoktur. Neyse, yazmaya devam edeyim… Hepimizin yürüdüğü bir yol var. Aştığımız engeller, verdiğimiz mücadeleler, çektiğimiz zorluklar… Ama ne olursa olsun, yol ne kadar uzarsa uzasın, mücadele etmekten vazgeçmeyiz. Yoruluruz, bazen her şeyi bırakmak isteriz ama bırakmayız. Ben şahsen bırakmam. Zorluklarla yüzleşmeyi, her şey üstüme gelirken bile dimdik ayakta durmayı öğrendim. Mücadele etmek önemlidir çünkü hayat bazen sana darbe indirir, bazen de sen darbeyi vurursun. Bu, hayatın gerçeği. Bunu okurken sanmayın ki ben hiç yorulmuyorum. Elbette yoruluyorum. Ama dinleniyorum ve yeniden ayağa kalkıyorum. Yine de bazen s...