serbest notlar

BÖLÜM 2 Nerede kalmıştık? Evet… Bölüm 1’in sonunda adamımız annesiyle konuşmuştu. Annesiyle içten bir sohbetin ardından evine doğru yola koyuldu. Eve vardığında onu yine aynı şey karşıladı: sessizlik. Duvardaki saat bile sanki onun içini oymaktan vazgeçmişti; tik taklar susmuştu. Sessizliğe daha fazla dayanamayan adam, müzik açtı. Sakin bir ezgi doldu odaya. Çalışma masasına geçti, kalemi eline aldı ama zihni orada değildi. Arka planda müzik çalarken, zihninde hiç susmayan bir ses vardı. İç sesi… Durmaksızın konuşuyordu. Ne kadar bastırmaya çalışsa da başarılı olamıyordu. Dışa vurmakta zorlanıyordu. Ta ki… artık dayanamayana kadar. Bir anda eline kalemi aldı ve içinden geçenleri yazmaya başladı. Yazdı, yazdı, sayfaları çevirdikçe daha da hızlandı. O kelimeler onun iç savaşıydı. Her harf bir gözyaşı, her satır bir iç çekişti. En sonunda durdu. Başını arkaya yasladı, gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı. Sessizce, boğuk bir tonda fısıldadı: “Çok yaşa, Lavinia…” Ardından yerinde...

Yarım Kalan Her Şeyi Tamamlamak İçin… TEKRAR! Hayat dediğimiz bu yolculukta çoğumuz bir şeyleri yarım bırakıyoruz. Bazen bir projeyi, bazen bir cümleyi, bazen de… hayallerimizi. Bu yazının ilhamı, en sevdiğim rapçinin şu cümlesinden geliyor: “Yarım kalan her şeyi tamamlamak için TEKRAR!” Güzel değil mi? Çünkü bu söz, yeniden başlama, umut ve mücadele demek. Neden Hayallerimizi Yarım Bırakıyoruz? Kendimize dürüst olalım... Neden vazgeçiyoruz? Çabuk yoruluyoruz, bazen çok umutsuz düşünüyoruz. Ama unutma: Hayaller ertelenir, vazgeçilmez. Önceki yazılarımda da dediğim gibi; Yürüdüğümüz yolda pes etmiyorsak, hayallerimizden de vazgeçmemeliyiz. Hayat Bazen Adil Değil Ama… Hayat bazen hiç beklemediğin anda sertçe vurabilir. Ama her düşüş, yeni bir kalkışın başlangıcı olabilir. Ve biz… yürümeye devam etmeliyiz. Herkesin Bir Hayali Var Gece uyumadan önce aklına gelen o düşünce var ya… Kalbini hızlandıran, seni heyecanlandıran… Ben de öyleyim, biliyorum. Hayaller, seni...

Hayat İçin Asla Geç Değildir Hayat aslında hiçbir şey için geç değildir. Ama biz insanlar sık sık şöyle deriz: “Yaşım geçti artık.” İşte bu, yanlış bir düşüncedir. Çünkü yaşadığın hayat ve yürüdüğün yol seni nereye götüreceğini asla bilemezsin. Yolunda Karşına Çıkanlar Sınavdır Bir hedefin, bir hayalin vardır… Ve bunun için bir yol inşa edersin. O yolda yürürsün. Karşına zorluklar, engeller, düşüşler çıkar. Ama bunların hepsi seni daha güçlü kılmak için önüne konulan sınavlardır. Yeter ki vazgeçme. Devam et. İnsan Olmanın Gücü Biz birer insanız. Hepimizin kendi savaşı, kendi mücadelesi var. Evet, yoruluyoruz. Bazen bıkıyoruz. İçimizden ya da dışımızdan “Yeter!” diye bağırmak geliyor. Ama bu duygular bizi insan yapan şeyler. Onları bastırmak değil, kabul edip dinlenmek gerekir. Çünkü durmak, nefes almak ve sonra yeniden yürümek… İşte bu gerçek güçtür. Kendine Sor: “Ne Oldum?” Değil, “Ne Olacağım?” Kendine şu soruyu sor: “Ne oldum?” değil, “Ne olacağım?” diye dü...

BÖLÜM 1: Sensiz Bir Güne Günaydın Sabah olmuştu. Adam gözlerini açtı, tavana bakarak derin bir nefes aldı. Kendi kendine mırıldandı: “Sensiz bir güne daha merhaba…” Yatağından kalktı. Perdeleri açmak gibi bir alışkanlığı yoktu, bu yüzden doğrudan mutfağa yöneldi. Kahvesini hazırladı ve oturdu. Gözleri dalmıştı. Saatlerdir uykusuzdu. Düşüncelere o kadar dalmıştı ki, kahvesinin soğuduğunu bile fark etmedi. Sonunda kendine gelip hazırlanmak için kalktı. Ardından arabasına bindi ve işe doğru yola koyuldu. İş yerinde en samimi dostuyla çalışıyordu. Onu görünce hafifçe gülümsedi, tokalaştılar ve işe koyuldular. Gün boyu zaman zaman dalıp gidiyordu. Yorgunluğu her halinden belliydi. Göz kapakları ağırlaşıyor, zihni sürekli aynı düşüncelerin içinde dönüp duruyordu. Arada bir dostu onu dürtüp uyandırıyordu. En sonunda dayanamadı, hafifçe eğilip alçak bir sesle konuştu: “Kendine bunu yapmayı bırak.” Adam hiçbir şey demedi. Sadece sustu ve işine devam etti. İş çıkışı eve dönmek için arabas...

Okp’s Ways’e Hoş Geldiniz: Yürümeye Değer Bir Yolculuk Bloguma hoş geldiniz! Ben Okp’s Ways’in blog versiyonuyum. Bu blogda bazen içimi dökeceğim, bazen hayatın gerçeklerini yazacağım. Düzensiz ve biraz da karışık olabilir ama hayatın kendisi de öyle değil mi? Gece oldu yine, uyku tutmadı. Açık konuşayım, ben pek "uyan ben" bir insan değilim. Uykuyla pek aram yoktur. Neyse, yazmaya devam edeyim… Hepimizin yürüdüğü bir yol var. Aştığımız engeller, verdiğimiz mücadeleler, çektiğimiz zorluklar… Ama ne olursa olsun, yol ne kadar uzarsa uzasın, mücadele etmekten vazgeçmeyiz. Yoruluruz, bazen her şeyi bırakmak isteriz ama bırakmayız. Ben şahsen bırakmam. Zorluklarla yüzleşmeyi, her şey üstüme gelirken bile dimdik ayakta durmayı öğrendim. Mücadele etmek önemlidir çünkü hayat bazen sana darbe indirir, bazen de sen darbeyi vurursun. Bu, hayatın gerçeği. Bunu okurken sanmayın ki ben hiç yorulmuyorum. Elbette yoruluyorum. Ama dinleniyorum ve yeniden ayağa kalkıyorum. Yine de bazen s...

Başarı Tesadüf mü? Bence değil. Başarılı olmak için çaba, emek ve mücadele gerekir; çünkü her insanın kendine göre hedefleri vardır. Hedefine ulaşmak için planlar yapar ve bu planları gerçekleştirmek için mücadeleye başlar. Başarılı olmak, kolay değildir; yürüdüğün yolda çoğu zaman yalnızsındır. Düşeceksin, ama kalkmayı bilmelisin. Elbet bir gün hedefine ulaşırsın, ve geriye dönüp baktığında kendinle gurur duyarsın. "Başardım!" diyebilmek, alnının teriyle kazanılan bir zaferdir. Hata yapmaktan korkmamalısın, çünkü hatasız hiçbir şey olmaz. En önemlisi, hatalarını kabul etmek ve düzeltmek olacaktır. Hatalar düzeltilince, yüzün yeniden gülecek. Devir değişti; yeni dünya düzeni insanlığı mahvetti. Samimiyet bitti, dostluklar unutuldu, kardeşlik bilinmez oldu. Aşk desen, çoğu insan artık bu konuda soğumuş. Neyse, devam edeyim... Bu blogu okurken beni tanımıyorsunuz; "Bu kim? Ne diyor?" diye düşünüyor olabilirsiniz. Ama buradan, size ve kendime nasıl bir yol çizileceğini...